Afrooz: "Ik geniet van mijn verantwoordelijkheden bij het startupbedrijf inPhocal."

Afrooz komt uit een land vol paradoxen. Iran is nogal geïsoleerd in de wereld en ontoegankelijk voor buitenlanders. Tegelijkertijd is Iran een technologisch modern land met een gerenommeerd onderwijssysteem. En hoewel vrouwen minder rechten hebben dan mannen, krijgen relatief veel vrouwen een hogere opleiding. Volgens Afrooz zou dit kunnen komen doordat mannen militaire dienst moeten vervullen. En omdat ze op jongere leeftijd beginnen met werken om te zorgen voor hun vrouwen en kinderen, zoals van hen wordt verwacht in de traditionele en religieuze samenleving van Iran.

Of vrouwen naar de universiteit gaan, hangt grotendeels af van hun families. Afrooz: "Ik wil graag benadrukken dat dit mijn verhaal is. Andere vrouwen van dezelfde leeftijd en uit dezelfde stad kunnen heel andere ervaringen hebben. Gelukkig kom ik uit een zeer ruimdenkende familie. Mijn ouders hebben mijn zus en mij aangemoedigd om te studeren, misschien zelfs meer dan mijn broer."

Zoals vader, zoals dochter

Net als haar vader werd Afrooz ingenieur. Op de middelbare school was ze goed in natuurkunde en wiskunde. Op de universiteit schreef ze zich in voor een bacheloropleiding in industriële vormgeving. "Ik vond de opleiding echt geweldig. Voor mij was het de ideale combinatie van technologie en kunst. Volgens mijn moeder tekende ik al voordat ik kon spreken. Ik heb een grafisch ingesteld brein. Wanneer ik iets zie, komt er meteen een verhaal in mijn gedachten. In Iran maakte ik ook illustraties voor kinderboeken. Tegenwoordig teken ik nog steeds, maar alleen voor mijn plezier."

Nieuw land, nieuwe taal

Het idee om een masterstudie in het buitenland te doen ontstond tijdens haar bachelorstudie. "Ik werd toegelaten tot drie universiteiten in het Verenigd Koninkrijk, Italië en Spanje. Helaas lukte het me niet om een visum voor een van deze landen te krijgen." In plaats daarvan begon Afrooz te werken in Iran. Eerst bij een reclamebureau, daarna bij een verpakkingsontwerpstudio en uiteindelijk bij een adviesbureau voor ingenieurs. "Ondertussen bleef ik dromen van een periode buiten Iran. Vijf jaar na mijn afstuderen zei ik tegen mezelf: 'Het is nu of nooit.' Dus liet ik alles achter, zegde mijn baan op en begon me voor te bereiden op de master. Deze keer kreeg ik mijn visum wel."

Ik werd toegelaten tot drie Europese universiteiten, maar helaas kreeg ik mijn visum niet.
Toen ze in Spanje aankwam, was er één tegenvaller. Er waren te weinig kandidaten voor de Engelstalige masteropleiding die Afrooz had gekozen. Dus schreef ze zich in voor een masteropleiding in productietechniek, die volledig in het Spaans was. "Ik moest in een zeer korte tijd een nieuwe taal leren. Dat lukte goed, maar vooral het begrijpen van verschillende accenten was een uitdaging. Gelukkig heb ik me altijd thuis gevoeld in Spanje. Door het weer, de mensen en de cultuur."

Afrooz behaalde haar masterdiploma tijdens de COVID-pandemie. Een moeilijke periode, die ze grotendeels werkloos doorbracht. "Ik had veel interviews, maar omdat ik geen werkvergunning had, zou het voor bedrijven een extra tijdsinvestering betekenen om me in dienst te nemen. Geen van de organisaties waarmee ik sprak, wilde het proces voor het aanvragen van een werkvisum starten." Om zichzelf bezig te houden, volgde Afrooz online cursussen en deed verschillende kleine onderzoeksprojecten.

Start-upbedrijf

Totdat ze een stage vond bij het Nederlandse startup-bedrijf inPhocal. Het bedrijf werkt aan baanbrekende lasertechnologie voor onder andere printen en snijden in productieomgevingen. inPhocal wilde dat Afrooz na haar stage bij het team kwam. Hier speelde TMC een rol. "Ik denk dat de manier waarop ik bij TMC ben gekomen andersom is vergeleken met veel anderen. Ik was al betrokken bij een project en tekende toen bij TMC, in plaats van dat TMC mij aan een project koppelde. Het punt is: inPhocal kon geen Nederlands contract geven aan iemand met de Iraanse nationaliteit die in Spanje woont. De CEO van inPhocal kende TMC goed en vroeg of TMC Spanje mij kon aannemen, zodat ik bij inPhocal kon werken."

Het beste aan mijn werk is manieren vinden voor voortdurende verbetering.
Deze constructie werkte, en Afrooz is blij dat dat zo is. "Ik kan blijven werken in de context van een startup, wat ik heel erg leuk vind. Ik hou ervan om niet te weten welke uitdagingen de dag zal brengen en om te proberen ze te overwinnen. En om betrokken te zijn bij het hele proces, van brainstorm tot ontwerp en herontwerp. Ik ben de enige die aan mechanisch ontwerp werkt, dus ik moet altijd afstemmen met de rest van het team. Ik geniet van deze verantwoordelijkheid. En het beste aan mijn werk is manieren vinden voor voortdurende verbetering."

Stabiliteit en professionaliteit

Een TMC employeneur zijn helpt haar hiermee. "Naast dat ik deel uitmaak van het inPhocal-team, ben ik blij dat ik ook deel uitmaak van een grotere, stabiele en professionele organisatie, waar medewerkers op de eerste plaats komen. TMC voelt als een familie die om mij geeft en me helpt wanneer ik het nodig heb. Wanneer ik worstel met een technisch of softwareprobleem, kan ik mijn mede-employeneurs om hulp vragen. We hebben een chatgroep waar we elkaar helpen met de dingen waar we tegenaan lopen. Het is grappig; wanneer ik naar het TMC-kantoor ga voor een pizzasessie of een nieuwjaarsbijeenkomst, geef ik gezichten aan de mensen met wie ik chat en e-mail, zonder dat ik hen ooit eerder persoonlijk heb ontmoet."

Op een vergelijkbare manier ontmoet Afrooz haar collega's bij inPhocal slechts zelden persoonlijk. Gelukkig voor haar werken de meeste inPhocal-medewerkers ook vanuit huis. Hierdoor voelt Afrooz zich net zo verbonden met het bedrijf als haar collega's in Nederland, terwijl ze in Spanje blijft. Toch zou ze op een dag weer naar een ander land kunnen verhuizen. "Ik ben gelukkig in Spanje, maar ik zie mezelf hier niet voor altijd blijven. Teruggaan naar Iran is altijd een optie, maar ik zal nog wat meer tijd nodig hebben om de juiste omstandigheden te creëren voordat ik dat doe."